logo

Historia

Rejestracja Stowarzyszenia „UŚMIECH DZIECKA" - 1 kwietnia1998 r.

Zanim nastąpiła rejestracja, Stowarzyszenie prowadziło dwuletnią działalność społeczną wśród dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, ludzi starych, biednych, samotnych z dzielnicy „Zawodzie". Działalność tej organizacji w roku 1998 polegała na zapewnieniu dzieciom wypoczynku letniego. Organizowano także spotkania z dziećmi w prywatnych mieszkaniach, gdzie prowadzono rozmowy , zabawy i śpiewano piosenki przy akompaniamencie gitary. Stowarzyszenie zajmowało się także organizowaniem paczek Mikołajkowych dla dzieci i osób samotnych. Na Święta Bożego Narodzenia odbywało się spotkanie „Jasełkowe", w którym uczestniczyło 100 osób. Organizowano wyjazdy dla dzieci do sanatorium w Rabce. Stowarzyszenie sprawowało pieczę nad dziećmi, było wyczulone na ich trudności rodzinne.

Rejestracja Środowiskowego Ogniska Wychowawczego: 15 stycznia 1999 r.

O rejestrację Ogniska członkowie Stowarzyszenia starali się ponad rok. Wspólnym działaniem i dużym zaangażowaniem rejestracja doszła do skutku. Początkowo ognisko nie miało swojego lokalu. Zajmowało jedno pomieszczenie w PSP nr 22 ul. Żabia 1 w Częstochowie. W utrzymanie tego pomieszczenia mieszkańcy dzielnicy „Zawodzie" włożyli własny wkład i pomoc materialną. W ramach jego istnienia Stowarzyszenie „Uśmiech Dziecka" zapewniało dzieciom codzienny posiłek, organizowało ferie w mieście, wycieczkę w Beskidy z okazji „Dnia Dziecka", rajdy po Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Oferowano pomoc materialną dla rodzin, organizowano i dofinansowywano karty kolonijne.

Powstanie Świetlicy Socjoterapeutycznej przy ul. Manganowej 12a "UŚMIECH DZIECKA" 1 stycznia 2000 r.

Po wielu staraniach: zebraniu podpisów mieszkańców dzielnicy, którzy poparli prośbę o przydzielenie lokalu, przeprowadzeniu badania o zapotrzebowanie na tego typu działalność, napisaniu podania do Prezydenta Miasta Częstochowa dr Marka Piekarskiego, dzieciaki mają swoje „mieszkanko". Budynek ten był kiedyś przytuliskiem dla kobiet. Zdewastowany, zaniedbany i przeznaczony do rozbiórki. Wymagał generalnego remontu. Trzeba było pokonać wiele trudnych przeszkód. Z tym wiązało się duże zaangażowanie, cierpliwość i wytrwałość opiekunów placówki p. Joanny Zajdel oraz p. Agnieszki Zajdel.